Schaakmat september 23, 2023 – Posted in: Blog

Een paar jaar geleden huurde ik voor mijn praktijk twee verdiepingen van een advocaat. Hij hield huis op de begane grond, ik op de eerste en tweede verdieping. Alle twee hard werken. Soms een pauze op ongelijke tijden.

Je hoeft echt geen medelijden te hebben met het inkomen van een advocaat. Hij verdient 210 euro per uur, zeg drieeneenhalve euro per minuut.

Als ik eens op zijn kamer kwam, zag ik een schaakklok op zijn bureau staan. Dat is super makkelijk om de duur van een overleg bij te houden. Start gesprek, tik op de klok, einde gesprek, tik op de klok. Vijf minuten, dat is dan zeventieneneenhalve euro. Kan ik even vangen?

Misschien kostte hem een lunch wel te veel tijd. Tijd is geld. Op een dag trok ik de stoute schoenen aan. Schijt aan weer een gesprek met een cliënte of een langdradig telefoongesprek. Maling aan het harde geluid van zijn werkmuziek. Het kan mij niets schelen wat hij aan het doen is, ik ga na aankloppen zijn kamer binnen en maak een afspraak als het zo uitkomt.

De dag erop staat zijn muziek weer eens knetterhard aan. Ik denk: Dan zal het werken wel meevallen. Ik twijfel toch. Zomaar binnen lopen is niet netjes, zeker niet bij een advocaat. Ik tik een paar keer zachtjes op de deurpost. Nog eens, nog eens en nog eens. Ik hoor geen reactie van ‘binnen’ of iets dergelijks. Wat nu? Ik besluit om de deur heel, heel, heel zachtjes discreet naar voren te duwen. Zo kan ik zien of ik gelegen kom, of ik stoor, of ik hem van zijn werk hou of hij in gesprek is, belt of uit zijn neus zit te peuteren.

Ik open de deur tergend langzaam. Zo hoort het ook. Je stormt niet een kamer op waar allerlei vertrouwelijke zaken worden besproken. Ik friemel mijn hoofd beetje bij beetje door de deuropening. Het zicht wordt steeds breder en groter. Ik voel mijn linkeroor langs de deurstijl schuren.

Ik zie een onbemand bureautje, het bureaublad draagt stapels dossiers. Heel bescheiden, klein, zie ik de schaakklok op de rand staan. Hij loopt. Ik hoor de tik als van een metronoom. De klok tikt nadrukkelijk de tijd.

Ik zie twee lege, leren fauteuils. Ik hoor de opzwepende muziek. Is er dan niemand in de kamer?
Ik schuif de deur nog ietsje wijder open, kiertje voor kiertje. Ik zie als een foto in een ontwikkelbad een blonde kip wijdbeens op de grond, op een hoogpolige berber lekker zacht en teder een wip maken. Ogen dicht, handen strak langs zijn kont. Werk in uitvoering.

Ik kijk weer naar de schaakklok op de achtergrond en zie dat het voorspel inmiddels gespeeld is tijdens 17 minuten, zeg een kleine zestig euro. Ik heb vijf minuten door het spleetje van de deur live porno gekeken voor zeventieneneenhalve euro zeg maar.

Ze hebben mij never nooit niet in de kamer gezien of gevoeld, misschien wel de tocht van de deur die ik razendsnel maar geruisloos dicht deed. Ik ben van opwinding niet naar boven gelopen, maar direct naar buiten. Op een bankje heb ik een sigaretje gerookt. Na een dik half uur zie ik de deur open gaan. Daar is ze! Moe maar voldaan. Schaakmat.

Zelfs een advocaat verdedigt vreemdgaan!